[Zapytaj lekarza] Re: nadżerka+ solcegyn

ODP dla ona_87 :
Szyjkę macicy pokrywają dwa rodzaje nabłonka. Widoczna na zewnątrz część pochwowa szyjki macicy pokryta jest nabłonkiem wielowarstwowym płaskim nierogowaciejącym. Niewidoczny zazwyczaj kanał szyjki wyścielony jest nabłonkiem gruczołowym. W okolicy ujścia zewnętrznego kanału szyjki macicy oba nabłonki stykają się ze sobą. W sytuacji gdy nabłonek wielowarstwowy płaski jest zastępowany nabłonkiem walcowatym pochodzącym z kanału szyjki macicy na szyjce macicy pojawia się nieregularny obszar o żywo czerwonym zabarwieniu (erytroplakia), powszechnie ale nie zawsze prawidłowo, nazywany nadżerką (erozja). O nadżerce prawdziwej mówimy wtedy, gdy pod wpływem różnych czynników (uraz mechaniczny, stan zapalny pochwy, odleżyna) dochodzi do ubytku nabłonka o charakterze owrzodzenia. Za nadżerkę rzekomą (ektopia), uważa się zmianę powstałą na skutek zastąpienia nabłonka wielowarstwowego płaskiego, pokrywającego zewnętrzną powierzchnię części pochwowej szyjki macicy, nabłonkiem wyścielającym jej kanał. Ektopia ulega często samowyleczeniu. Przemieszczony nabłonek gruczołowy jest stopniowego zastępowany przez nowopowstający nabłonek płaski. Proces ten trwa rozmaicie długo i zależy od wielkości zmiany. U kobiet dojrzałych płciowo kobiet często spotyka się nadżerkę wrodzoną, która zazwyczaj jest zmianą niewielkich rozmiarów, o charakterze dyskretnego zaczerwienienia zlokalizowanego w okolicy ujścia zewnętrznego kanału szyjki macicy. Jej przyczyną są zazwyczaj zmiany hormonalne związane z cyklem miesiączkowym. Często obserwuje się ją u kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną, po urodzeniu dziecka lub po poronieniu. Stan ten wedle aktualnej wiedzy nie jest traktowany jako patologiczny.Stosunkowo rzadko dochodzi do przeobrażenia erytroplakii w kierunku dysplazji (stan przednowotworowy). Po kilkunastu latach, z zaniedbanej i nie leczonej dysplazji może rozwinąć się rak szyjki macicy.
Przyczyn powstawania erytroplakii jest wiele. Najczęściej są to infekcje wirusowe, bakteryjne i grzybicze prowadzące do przewlekłych stanów zapalnych dróg rodnych. Porody, poronienia i związane z tym uszkodzenia mechaniczne szyjki macicy, antykoncepcja hormonalna, ryzykowne zachowania seksualne, częste zmiany partnerów wiążą się z większym ryzykiem zakażenia onkogennym typem wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), opryszczki narządów płciowych,rzęsistkiem pochwowym czy chlamydiozą – to uznane czynniki sprawcze nadżerki rzekomej. Częściej nieprawidłowe obrazy dotyczące nabłonka szyjki macicy obserwuje się u kobiet stosujących tampony higieniczne, spermicydy, kapturki naszyjkowelub krążki pochwowe.
Ponieważ wszystkie obszary zaczerwienienia na szyjce macicy (erytroplakia),zarówno nadżerka prawdziwa jak i ektopia,mają makroskopowo podobny wygląd, ginekolog zazwyczaj informuje pacjentkę o konieczności uzyskania komórek do oceny cytoonkologicznej (rozmaz). Często zaleca się zweryfikowanie stanu szyjki macicybadaniem mikroskopowym (kolposkopia). Na podstawie tych badań lekarz decyduje o konieczności dalszej diagnostyki i pobraniu wycinków do oceny histopatologicznej ze zmienionych chorobowo miejsc lub od razu kwalifikuje do odpowiedniego leczenia, czy to zachowawczego, czy też zabiegowego.

Erytroplakia zazwyczaj nie powoduje żadnych dolegliwości i objawów. Kobiety najczęściej zgłaszają się do lekarza z powodu upławów, niekiedy o nieprzyjemnym zapachu,a zmiana wykrywana jest przypadkowo w trakcie badania ginekologicznego. W zależności od wielkości erytroplakii wydzielina śluzowa produkowana przez ektopowe komórki walcowate może być mniej lub bardziej obfita. Nadmierna ilość wydzieliny pochwowejpowoduje maceracjęi podrażnia okolicę sromu, często usposabiając do powstania infekcji. Z tego powodu kobieta może odczuwać pieczenie i swędzenie intymnych okolic ciała. Objawem budzącym niepokój onkologicznyjest krwawienie kontaktowepodczas stosunku czy niewyjaśnione plamienia międzymiesiączkowe.
Niewątpliwie erytroplakii nie można lekceważyć. Część lekarzy uważa, że małe nadżerki wykrywane u młodych kobiet, które nie rodziły, nie wymagają leczenia, lecz tylko obserwacji. Niekiedy wystarczy tylkowyeliminowanie czynnika powodującego powstanie zmiany chorobowejjak np. w zmianach wywołanych działaniem substancji chemicznych czy ciał obcych (np. globulki i pianki antykoncepcyjne, tampony, krążki i kapturki pochwowe). Z samoistnym wyleczeniem erytroplakii spotykamy się zazwyczaj u młodych kobiet, u których zmiana ma najprawdopodobniej podłoże hormonalne. Aż60 %wykrytych na tarczy części pochwowej zmian o charakterze erytroplakii zniknie samoistnie w przeciągu roku.
Wybór najlepszej opcji terapeutycznej zależy od wyniku badania cytologicznego, kolposkopowego lub histopatologicznego,rozległości zmiany i jej etiopatogenezy, wieku pacjentki i wywiadu położniczego. U nieródek preferuje sie metodywyczekujące (obserwacja i kontrolne rozmazy cytologiczne), zachowawcze (koagulacja chemiczna,lokalna estrogenoterapia,gałki p/zapalne) lub zabiegowe (niedestrukcyjne) do których zalicza się krioterapię lubwaporyzację energią lasera. Tylko w szczególnych sytuacjach wykonuje się zabiegi bardziej inwazyjne, jakelektrokonizację lubchirurgiczną konizacjęstożkową. Zazwyczaj dotyczy to kobiet, które już rodziły dzieci. Pozdrawiam